De hulpverleningsrelatie als hoeksteen van (mobiele) zorg
Met rolomschrijvingen als rode draad in de relatie
Het is vaak ingewikkeld om met weinig regels en richtlijnen als mobiele hulpverlener overeind te blijven. In dit artikel belicht ik hoe we houvast zoeken binnen ons mobiel team waar weinig richtlijnen voorhanden zijn. De hulpverleningsrelatie is hierbij ons meest cruciale werkinstrument. Reflecteren over ‘wie we zijn (en niet zijn)’ voor onze patiënten betekent een intensieve en vaak moeilijke zoektocht naar bruikbare rollen. ‘Wie we zijn voor de ander’ is immers onderhevig aan veranderingen doorheen tijd en contexten. Het ligt niet vast en kan verschillen met de definiëring die onze patiënten geven aan de rol die wij in hun leven vervullen. In onderstaande beschrijf ik aan de hand van twee casussen facetten in de zoektocht naar een rolomschrijving in relatie met patiënten. Ik benader daarbij een rol als een belichaamde positionering. Ik eindig met een reflectie op enkele elementen die een hulpverleningsrelatie en dus ook de rol die een hulpverlener wel of niet kan innemen, beïnvloeden.
Al abonnee?
Meld je aan om dit artikel te lezen. Heb je nog geen account, dan kun je je registreren als abonnee.