Ga verder naar de inhoud
Artikel Goede plek Ont-moeting en dialoog Integratie van perspectieven Passende hoop

Euthopia: een goede plek voor ontmoetingen, systeemtherapie en passende hoop

Bruno Hillewaere

Andersen, T. (1987). The Reflecting Team: Dialogue and metadialogue in cli-nical work. Family Process, 26(4), 415–428. 
Andersen, T. (Ed.). (1991). The Reflecting Team. Dialogues and dialogues about the dialogues. Norton. 
Andersen, T. (1992). Reflections on reflecting with families. In S. McNamee & K. J. Gergen (Eds.), Therapy as social construction (pp. 54–68). Sage. 
Anderson, H., & Goolishian, H. (1992). The client is the expert. A not-knowing approach to therapy. In S. McNamee & K. J. Gergen (Eds.), Therapy as social construction (pp. 25–39). Sage. 
Bateson, G. (1972). Steps to an ecology of mind. Ballantine. 
Bom, H., & Wiebenga, E. (2017). Verbindend gezag. Naar een nieuwe vorm van autoriteit gebaseerd op principes van geweldloos verzet. Tijdschrift voor psychotherapie, 42(1), 269–289. 
Duncan, B., Miller, S., & Wampold, B. (Eds.). (2010). The heart and soul of change. Delivering what works in therapy (2nd ed.). American Psychological Association. 
Escudero, V., & Friedlander, M. (2017). Therapeutic alliances with families – empowering clients in challenging cases. Springer. 
Heiberg, P. A., Kuhr, V., Torsting, E., Thulstrup, N., & Cappelorn, N. J. (Eds.). (1909). Søren Kierkegaards Papirer. Gyldendal. 
Hillewaere, B. (2007). Leven en werk van Tom Andersen. Systeemtheoretisch Bulletin, 25, 271–294. 
Hillewaere, B. (2008a). Verbinden om goed te kunnen loslaten: systeemtherapie voor gezinnen met adolescenten. Systeemtherapie, 20(4), 216–238. 
Hillewaere, B. (2020). In verbinding corrigeren en confronteren: over positionering, kleine grootsheid en groei in systeemtherapie. Tijdschrift Systeemtherapie, 32(2), 165–179. 
Hillewaere, B. (2021). Supervisie als dialoog – over groei, kleine grootsheid en integratie van perspectieven in systemische supervisie. Tijdschrift Sys-teemtherapie, 33(1), 39–55. 
Hillewaere, B., & Mous, J. (2017). Creativiteit en doelgerichtheid in dialogische systeemtherapieën. Systeemtherapie, 29(4), 260–277.
Hillewaere, B. & Van Hennik, R. (2008). Leven en werk van Michael White. Systeemtheoretisch Bulletin, 26, 129–161. 
Hooghe, A. (2010). Rouw en verlies. In A. Savenije, M. J. van Lawick, & E. T. M. Reijmers (Red.), Handboek systeemtherapie (pp. 695–704). de Tijdstroom. 
Hooghe, A. (2022). Het exploreren van de hulpvraag bij rouw en verlies: naar een model van bedreigde verbindingen. In P. Rober (Ed.), De omzwervingen van Amor: over liefde, relaties en therapie (pp. 131–161). Pelckmans Uitge-verij. 
Hooghe, A. (2023). Working with grieving couples: Using the Dual Process Model as a framework for clinical practice. In E. M. Steffen, E. Milman, & R. A. Neimeyer (Eds.), The handbook of grief therapies (pp. 263–175). Sage. 
London, S., & Rodriguez, N. (2022, 24 april). Shared vulnerability in therapy, supervision, consultation and training [Workshop]. Euthopia, Breda. 
Olthof, J. (2012). Handboek narratieve psychotherapie. Voor kinderen, volwassenen en families: theorie en praktijk. de Tijdstroom. 
Olthof, J. (2022). Cruijjffiaans denken in de narratieve systeemtherapie, navigeren in complexiteit. Narrare. 
Mason, B. (1993). Towards positions of safe uncertainty. Human Systems, 4(3–4), 189–200. 
Meerdinkveldboom, J., Kerkhof, A., & Rood, I. (2016). Handboek suïcidaal gedrag bij jongeren. Individuele en gezinsbehandeling. Boom Uitgeverij. 
Muller, N., & Ten Cate, C. (2008). Mentaliseren bevorderende therapie in relaties en gezinnen. Systeemtherapie, 20(3), 117–132. 
Rober, P. (2017). Samen in gezinstherapie: over afstemming en dialoog in de gezinstherapeutische praktijk. Pelckmans Pro. 
Sermijn, J., & Hillewaere, B. (2017). Het hart en de ziel van de collaboratieve, dialogische praktijken. In S. Vermeire & J. Sermijn (Red.), Narratieve wegen naar her-verbinding (pp. 16-26). Interactie-Academie. 
Shotter, J. (2010). Social construction on the edge: ‘With-ness’-thinking and embodiment. Taos Publications. 
Shotter, J. (2011). Getting it. Withness-thinking and the dialogical… in practice. Hampton Press. 
Splingaer, G. (2010). Stenen voor de buik van de Wolf. Afscheidsrituelen in systeemtherapie. Tijdschrift systeemtherapie, 22(2), 82–95. 
Splingaer, G., & Hillewaere, B. (2019). Leven en werken in het driegeneratiehuis: interview met Maurizio Andolfi. Tijdschrift Systeemtherapie, 31(2), 95–101. 
Stroebe, M., & Schut, H. (2010). The dual process model of coping with bereavement: A decade on. OMEGA-Journal of Death and Dying, 61(4), 273–289. Stroebe, M., & Schut, H. (2015). Family matters in bereavement: Toward an integrative intra-interpersonal coping model. Perspectives on Psychological Science, 10(6), 873–879. 
Visser, M. (2018). Contextcreatie, het co-creëren van een betekenisvolle vaktherapeutische context. Tijdschrift voor vaktherapie, 2, 16–22. 
Visser, M., Albrechts, B., Maurer, J., & Krot, H. (2010). Een dialoog tussen systeemtherapeut, psychomotorisch therapeut en gezin. In J. de Lange (Red.), Psychomotorische therapie (pp. 115–131). Boom. 
Visser, M., Hillewaere, B., & van der Veen, E. (2021). Psychomotor family therapy: A system-oriented approach. In C. Emck, J. de Lange, T. Scheewe, J. van Busschbach, T. Van Damme (Eds.), Psychomotor interventions for mental health – children & adolescents (pp. 371–390). Boom Uitgeverij. 
Visser, M., Maurer, J., & Kramer, M. (2013). Psychomotorische gezinstherapie, een eerste aanzet tot effectonderzoek. Tijdschrift voor vaktherapie, 2, 11–17. 

Hillewaere, B. (2023). Euthopia: Een goede plek voor ontmoetingen, systeemtherapie en passende hoop. Systeemtheoretisch Bulletin, 41(1), 47–67.

Net als bij de geboorte van een kind, sta je bij de geboorte van een organisatie stil welke naam je passend en mooi vindt. Je hoopt dat de naam aanspreekt en weergeeft waar je voor staat. We hebben in 2015 voor de naam Euthopia gekozen: Eu-thopia is Grieks voor ‘een goede plek’: een plek waar ruimte is voor ont-moeting, voor passende hoop die aansluit bij de (veer)kracht van gezinnen én recht doet aan de kwetsbaarheid. Een plek waar we in dialoog willen gaan met de kinderen, jongeren, koppels en gezinnen die bij ons komen. Een gelijkaardige ontmoetingsplek, waarin ruimte is voor inspiratie en dialoog, willen we graag bieden aan hulpverleners voor opleiding en supervisie. Maar wat betekent dat dan ‘een goede plek’? En hoe geven we dat vorm?

We starten dit artikel met een casus en tonen zo hoe we in de praktijk werken met cliënten, koppels, gezinnen en systemen. We vroegen de gezinsleden om ook te reflecteren op onze praktijk en feedback te geven op de betekenis van systeemtherapie voor hen. Vervolgens reflecteerden we als opleiders over hoe we opleiding en supervisie vormgeven en hoe deze beïnvloed worden door onze praktijk, onder het motto: try to practice what you preach and try to preach what you practice.

Al abonnee?

Meld je aan om dit artikel te lezen. Heb je nog geen account, dan kun je je registreren als abonnee.

Gerelateerde artikelen

Ga naar alle artikelen
Redactioneel
Ellen Reijmers
Artikel
Voor abonnees
Karine Van Tricht, Ilse Penne, Hadi Waelkens