Handboek familierelaties bij psychotrauma

Ik heb niet lang getwijfeld om te beslissen of ik dit boek zou lezen (en knopen doorhakken is niet mijn sterkste punt). De titel sprak me aan en de quote op de achterflap raakte me meteen. Daarin vertelt Em. prof. dr. Peter Adriaenssens iets heel herkenbaars: ‘Mijn ervaring is dat ik een tijdlang te laat begreep hoe traumatiserend het is voor een ouder een kind te hebben dat getraumatiseerd werd. En dat goede zorg voor het kind niet zomaar heelt wat bij de ouder leeft.’ In deze korte quote wordt meteen de visie van de schrijvers en het boek neergezet: ‘Wij kiezen voor een duidelijke systeembenadering, ook in het vaak “vertunnelende”, individugerichte werk met trauma.’ Met name in de inleiding en de eerste hoofdstukken word je als hulpverlener regelmatig en op milde wijze herinnerd dat een trauma bij een of meerdere gezinsleden altijd een effect heeft op het hele systeem. Een rimpeleffect als het ware. Ook als systeemtherapeut blijft je aandacht gemakkelijk beperkt tot de klachten van de persoon voor je, en geraken de wederzijdse beïnvloedingen met de omgeving snel op de achtergrond. Je stelt veel vragen rond hoe-was-dat-dan-voor-jou-? en laat hierdoor andere vragen niet of minder aan bod komen: hoe was dat dan voor jouw kind? Jouw partner? Jouw ouders? Hoe hebben zij het beleefd dat jij dit meemaakte? Kon je hiervan iets merken? Werd er over gesproken of niet? (...)