Ga verder naar de inhoud
Artikel Crisis Gedwongen hulpverlening

De biopsychosociale invloedsmethodiek

Jolien Bové

De Cock, M. (2008). Collaboratief werken met gezinnen binnen gedwongen hulpverlening. Systeemtheoretisch Bulletin, 26, 163–190. 
Decraemer, K. (2010). Vele wegen leiden naar trauma. Systeemtheoretisch Bulletin, 28(2), 115–139. 
De Vos, J. (2012). Systeemtherapie en psychiatrische diagnoses … aparte wer-kenlijkheden? Systeemtherapie, 24(2), 204–219. 
Engel, G. L. (1977). The need for a new medical model: A challenge for biomedicine. Science, 196(4286), 129–136. https://doi.org/10.1126/science.847460 
Hinnekens, C., Van Schoors, M., & Steemans, K. (2024, 3 juli). Samen sterker: familie als sleutel in geestelijke gezondheidszorg. Mensenkennis.be. https:// www.mensenkennis.be/klinische-psychologie/samen-sterker-familie-als-sleutel-in-geestelijke-gezondheidszorg/ 
Le Fevere de ten Hove, M. (2007). Korte therapie. Handleiding bij het ‘Brugse model’ voor psychotherapie met een toepassing op kinderen en jongeren. Garant. 
Madsen, B. (2007). Collaborative therapy with multi-stressed families. The Guilford Press. 
Madsen, W. C., Root, B., & Jørring, N. T. (2021). Mattering as the hearth of health and human services. Journal of Contemporary Narrative Therapy, 1, 19–32. 
Tilmans-Ostyn, E. (1990). Het creëren van therapeutische ruimte bij de analyse van de hulpvraag. Kinder- en jeugdpsychotherapie, 16, 4. 
Vanlinthout, E., Coppens, E., Opgenhaffen, T., Scheveneels, S., Put, J., & Van Au-denhove, C. (2020). De ontwikkeling van een multidisciplinaire richtlijn voor het betrekken van de context in de geestelijke gezondheidszorg. Steunpunt Welzijn, Volksgezondheid en Gezin. 
Van Looveren, M. (2022). De kracht van gezinsgesprekken in een psychiatrische setting. Systeemtheoretisch Bulletin, 40(1), 65–78. 
Van Mierlo, T., Bovenberg, F., Voskes, Y., & Mulder, N. (2013). Werkboek HIC. High en intensive care in de psychiatrie. de Tijdstroom. 
Van Oenen, F. J., Bernardt, C., & Cornelis, L. (2008). Crisisinterventie en omgaan met suïcidaliteit. In A. Savenije, M. J. van Lawick, & E. T. M. Reijmers (Reds.), Handboek Syteemtherapie (pp. 759–773). de Tijdstroom. 
Vermeire, S. (2022). Unravelling trauma and weaving resilience with systemic and narrative therapy: Playful collaborations with children, families and net-works. Routledge. 
White, M. (2007). Maps of narrative practice. W. W. Norton. 

Bové, J. (2026). De biopsychosociale invloedsmethodiek: Een systemisch instrument bij gedwongen opname. Systeemtheoretisch Bulletin, 44(1), 31–52. 

Werken met een patiënt in crisis binnen gedwongen hulpverlening zet de hulpverlener voor uitdagingen: hoe kom je tot een samenwerking? Hoe blijf je als hulpverlener overeind wanneer je mee geraakt wordt door de crisis? Hoe positioneer je je tegenover het netwerk dat ook in crisis is? Het is een zoektocht om te bewegen in een veld van overspoeling en verstoring zonder mee ‘vast’ te komen zitten. Met het Biologisch Psychologisch Sociaal model probeer ik binnen een setting van gedwongen hulpverlening het individu-eel gesitueerde probleem te verbreden naar verbindingen rond het individu. Ik noem dit de biopsychosociale invloedsmethodiek. Deze methodiek structureert de vele spanningsvelden tussen patiënt, verwijzer, omgeving en team, en cre-eert een gemeenschappelijke taal die de samenwerking bevordert en de regie van de patiënt versterkt. Met dit artikel wil ik hulpverleners werkzaam op een gesloten psychiatrische afdeling inspireren hoe het systemische veld ruimte biedt om werksporen te creëren in verbinding met de patiënt.

Al abonnee?

Meld je aan om dit artikel te lezen. Heb je nog geen account, dan kun je je registreren als abonnee.