Gezinstherapeut zijn

Ik zit nog maar eens achter het scherm van mijn computer in een poging een recensie te schrijven van het boek dat voor me ligt: Gezinstherapeut zijn, geschreven door niemand minder dan Peter Rober. Ik schrijf ‘nog maar eens’, omdat ik er al verschillende pogingen op heb zitten. Telkens loop ik vast en stel ik het uit naar een volgend moment. Wat houdt me tegen? Een stukje hiervan heeft ongetwijfeld te maken met eerdere recensies die ik over het boek heb gelezen en die erg lovend waren. Zelf voel ik dat enthousiasme namelijk minder. Meer nog, af en toe heb ik me geërgerd aan wat ik las. Dat contrast doet me twijfelen aan mijn reflecties. Houden ze wel steek? Wat zullen anderen ervan denken als ik ze met hen deel? En wat zullen ze van mij denken als blijkt dat ze mij niet kunnen volgen in mijn ideeën? En zo kom ik bij een tweede stukje twijfel. Het boek is geschreven door een klepper van een gezinstherapeut, iemand waar ook ik naar opkijk en waardering voor voel. Wat me onder meer heeft afgeremd is de vraag: hoe kan ik mij kritisch uiten over een aantal ideeën uit het boek en tegelijkertijd waardering opbrengen voor de (praktische) waarde die het voor sommige lezers kan hebben? (...)