Prinses Lily en de ridders, spelenderwijs verbinden

Prinses Lily en de ridders, spelenderwijs verbinden Over systeemtheoretische speltherapie Over speltherapie en hoe je het spel van kinderen in therapie moet interpreteren werd al veel geschreven. Een dominante aanname is dat een kind speelt wat het ervaart en het is aan de therapeut om de verborgen betekenis van het spel te achterhalen. Deze manier van kijken naar spel en speltherapie heeft mij veel druk bezorgd. Ik ervoer het speltherapeutisch proces lange tijd als een schattenjacht, waarbij ik mezelf maar een goede therapeut vond als ik het mysterie had ontrafeld (lees: eens ik bij het ontcijferen van het spel en de verhalen een ‘aha-erlebnis’ had). Ik wil jullie graag meer vertellen over mijn zoektocht naar en onderhandelingen met mezelf over een voor mij passende systeemtheoretische invulling van speltherapie en haar ingrediënten. In wat volgt neem ik jullie mee in mijn leerproces naar hoe systeemtheoretische ingangen in het spel gebruikt kunnen worden en hoe we kunnen oefenen met systeemtheoretische concepten. Ik toon jullie ook manieren om te kijken naar wat het kind tijdens het spel vertelt over zichzelf in relatie tot anderen. Spel leent er zich toe kinderen zicht te laten krijgen op verbindingen en beïnvloeding, en zelfomschrijvingen kunnen bevestigd, genegeerd of ontkend worden. In onderstaand artikel wil ik jullie graag tonen dat spel een zeer reële realiteit is waarbinnen heel veel gebeurt en waarbij de invloed van een speltherapeut van belang is (Reijmers & Cottyn, 2001).

Prinses Lily en de ridders, spelenderwijs verbinden Over systeemtheoretische speltherapie Over speltherapie en hoe je het spel van kinderen in therapie moet interpreteren werd al veel geschreven. Een dominante aanname is dat een kind speelt wat het ervaart en het is aan de therapeut om de verborgen betekenis van het spel te achterhalen. Deze manier van kijken naar spel en speltherapie heeft mij veel druk bezorgd. Ik ervoer het speltherapeutisch proces lange tijd als een schattenjacht, waarbij ik mezelf maar een goede therapeut vond als ik het mysterie had ontrafeld (lees: eens ik bij het ontcijferen van het spel en de verhalen een ‘aha-erlebnis’ had). Ik wil jullie graag meer vertellen over mijn zoektocht naar en onderhandelingen met mezelf over een voor mij passende systeemtheoretische invulling van speltherapie en haar ingrediënten. In wat volgt neem ik jullie mee in mijn leerproces naar hoe systeemtheoretische ingangen in het spel gebruikt kunnen worden en hoe we kunnen oefenen met systeemtheoretische concepten. Ik toon jullie ook manieren om te kijken naar wat het kind tijdens het spel vertelt over zichzelf in relatie tot anderen. Spel leent er zich toe kinderen zicht te laten krijgen op verbindingen en beïnvloeding, en zelfomschrijvingen kunnen bevestigd, genegeerd of ontkend worden. In onderstaand artikel wil ik jullie graag tonen dat spel een zeer reële realiteit is waarbinnen heel veel gebeurt en waarbij de invloed van een speltherapeut van belang is (Reijmers & Cottyn, 2001).