Ga verder naar de inhoud
Artikel Kinderen Jeugdhulp Netwerken Agency Belonging

Samen weven van veerkrachtbevorderende net-werken

Sabine Bracke
Sabine Vermeire

Allen, K. (2019). Making sense of belonging. InPsych, 41, 3. 
Bracke, S. (2014). Families met pleegkinderen. In A. Savenije, M. J. van Lawick, & E. T. M. Reijmers (Red.), Handboek Systeemtherapie (pp. 573–582). de Tijdstroom. 
Bracke, S. (2021). Zorgkramp in pleegzorg: Hoe Kyana haar team of support kan aansturen en niet andersom. Samenspraak. https://blog.interactie-academie. be/casuistiek/zorg-kramp-in-pleegzorg-hoe-kyana-haar-team-of-support-kan-aansturen-en-niet-andersom/ 
De Mol, J., & Buysse, A. (2008). The phenomenology of children’s influence on parents. Journal of Family Therapy, 30, 163–193. 
De Mol, J., Buysse, A., & Verhofstadt, L. (2008). Recente visies in het onderzoek van invloedsprocessen in de ouder-kind relatie. Systeemtheoretisch Bulletin, 26, 377–392. 
De Mol, J., & Rimé, B. (2017). Depressie bij jongeren – Het gezin als bron van ver-andering en een plaats voor het delen van emoties met anderen. Of hoe mijn depressie ook mijn vriend kan worden. In S. Vermeire & J. Sermijn, Wegen naar her-binding. Narratieve, collaboratieve en dialogische praktijken (pp. 219–228). Interactie-Academie. 
De Mol, J., Reijmers, E., Verhofstadt, L., & Kuczynski, L. (2018). Reconstructing a sense of relational agency in family therapy. Australian & New Zealand Journal of Family Therapy, 39, 54–66. 
Geerinkx, S. (2021). Netwerken van wederzijdse support en solidariteit: en toen spraken de dieren. Samenspraak Interactie-Academie. https://blog.interac-tie-academie.be/ter-inspiratie/netwerken-van-wederzijdse-support-en-soli-dariteit-en-toen-spraken-de-dieren/ 
Hagerty, B. M. K., Lynch-Sauer, J., Patusky, K., Bouwsema, M., & Collier, P. (1992). Sense of belonging: A vital mental health concept. Archives of Psychia-tric Nursing, 6, 172–177. 
Rutter, M. (1999). Resilience concepts and findings: Implications for family therapy. Journal of Family Therapy, 21, 119–144. 
Savenije, A., van Lawick, J., & Reijmers, E. (2018). Systemisch werken. Een relationeel kompas voor hulpverleners. de Tijdstroom. 
Ungar, M. (2005). A thicker description for resilience. The International Journal of Narrative Therapy and Community Work, 3, 89–96. 
Ungar, M. (2018). Change your world. The science of resilience and the true path to success. Sutherland House. 
Vermeire, S. (2020). No child is an island: From attachment narratives towards a sense of belonging. Journal of Family Therapy, 42, 1–17. 
Vermeire, S. (2022). ‘On the road again.’ Nieuwe relationele dansen met kinderen en hun netwerk na ingrijpende gebeurtenissen. Systeemtherapie, 34(3), 156–173. 
Vermeire, S. (2023). Unravelling trauma and weaving resilience with systemic and narrative therapy. Playful collaborations with children, families and networks. Routledge. 
Walsh, F. (2006). Strenghtening family resilience. The Guilford Press. 
Weingarten, K. (2003). Common shock. Witnessing violence every day.Dutton, Penguin Group. 
Werner, E. E., & Smith, R. S. (2001). Journeys from childhood to midlife: Risk, resilience and recovery. Cornell University Press. 

Bracke, S., & Vermeire, S. (2023). Samen weven van veerkrachtbevorderende net-werken. Systeemtheoretisch Bulletin, 41(2), 193–215.

Veel kinderen en jongeren in de jeugdzorg hebben een ingewikkelde relatie met hun familie en geregeld ook moeilijkheden in hun peergroup en netwerken. ‘Doe ik er nog toe? Hoor ik nog ergens thuis?’, zijn vragen die hen op een of andere manier bezighouden, maar vaak niet meer uitgesproken worden. 
Ondanks de unanimiteit die bestaat over het idee dat netwerkgericht werken bij deze kinderen noodzakelijk en waardevol is en ze het best opgroeien in hun eigen leefomgeving, is dit geen gemakkelijke opgave binnen pleegzorg en residentiële jeugdzorg. Dit artikel is een verslag van onze zoektocht om samen met de kinderen en jongeren als actieve participanten en zelfs coregisseurs verschillende veerkracht bevorderende netwerken te weven. We speuren samen in hun oneindige web van verbindingen, hopend op verrassende ontmoetingen en onverwachtse partners.
Door in te zoomen op de wederkerigheid van relaties proberen we hun gevoel van betekenis te zijn te herontdekken en solidariteit in steeds bredere kringen te bevorderen. Aan de hand van een casus maken we stap voor stap zichtbaar hoe in een hulpverleningsproces netwerkgericht werken waardevol kan zijn.

Al abonnee?

Meld je aan om dit artikel te lezen. Heb je nog geen account, dan kun je je registreren als abonnee.