'Hikikomori': hoe zeg je aan je vrienden dat je kind zich al een jaar opsluit in zijn kamer?'

De mailbox van systeemtheoretisch psychotherapeut Willem Beckers staat vol verhalen van ouders die zich machteloos voelen. Hun (jong)volwassen kind woont nog thuis, maar heeft zich steeds verder teruggetrokken. Soms gaat het om psychische problemen, geweld of een leven in volledige afzondering. 

'Dit komt vaker voor dan je denkt', zegt Beckers. Achter veel voordeuren spelen zich stille drama’s af. Ouders voelen zich vaak alleen, schamen zich en weten niet meer hoe ze contact kunnen maken met hun kind. 

In zijn werk aan de Interactie Academie in Antwerpen richt Beckers zich de voorbije jaren op deze groep ouders. Daarbij vertrekt hij niet alleen vanuit de problemen van het kind, maar ook vanuit het welzijn en de draagkracht van de ouders. Een belangrijk uitgangspunt, omdat meerderjarige jongeren en (jong)volwassenen die hulp weigeren vaak buiten beeld blijven van de klassieke hulpverlening. 

Beckers zet zich in om deze problematiek meer zichtbaar te maken via publicaties, lezingen en opleidingen. Hij wil het taboe doorbreken en hulpverleners ondersteunen om beter met deze complexe situaties om te gaan. 

Want achter gesloten deuren bevinden zich niet alleen jongeren die vastlopen, maar ook ouders die nood hebben aan erkenning, steun en perspectief.