Chelsea en Eddie

Chelsea en Eddie kennen elkaar niet. Ze wonen elk aan een andere kant van de wereld. Zij, een jonge vrouw van negentien. Hij, 62, vader en grootvader. Chelsea en Eddie weten het (nog) niet, maar ze hebben veel gemeen. Wat hen (voor mij) verbindt, is hoe ze hun ‘life story’, hun ‘life testimony’ her-vertellen op ceremoniële wijze in aanwezigheid van getuigen.
In de documentaireChelsea’s Blues gaat Chelsea, geplaatst in jeugdzorg vanaf haar geboorte, in gesprek met vijf mensen die zij koos om haar droevige, zware, pijnlijke levensverhaal te her-vertellen en her-construeren. Opvallend is dat je als luisteraar en kijker niet meegezogen wordt in de dreiging van het hopeloze of jammerlijke van haar leven. Niet dat haar verhaal je niet raakt. Maar het raakt op een manier die, hoop ik, ook Chelsea raakt: als een getuigenis van hoop, veerkracht, wederzijdse verbinding met velen en zonder bitterheid. Regisseur Danny Keuppens stelt doordachte, hoopvolle, fijnmazige ‘therapeutische’ vragen over en aan die vijf geselecteerde mensen die voor Chelsea van betekeniszijn (geweest), over hoe zij hun bijzondere en jarenlange inzet voor Chelsea tonen/toonden, wat Chelsea daarvan opgemerkt heeft en wat Chelsea zelf betekent/betekende voor hen. (...)