Dansen met mezelf

Dit boek is geschreven vanuit een engagement van de auteur naar mensen die ‘zich eenzaam voelen en onzichtbaar zijn, ze leven onder de radar, ook al zijn ze met velen aanwezig’ (p. 7). Deze omschrijving prikkelde me, vooral omdat de auteur hiermee stelt dat het verborgen zijn van lijden het mensen nog moeilijker maakt. Maar tijdens het lezen van het boek wordt deze vanzelfsprekendheid verwarrend. Want wat is er nu juist onzichtbaar, een aandoening of de eenzaamheid? In mijn hoofd verandert de titel van het boek geleidelijk van eenzaamheid bij een onzichtbare kwetsbaarheid naar de onzichtbaarheid van de eenzaamheid. (...)