Mick en de Twijfelachtige Hormoonremmers

Mick en de Twijfelachtige Hormoonremmers Een voorbeeld van narratief werken met gender diverse jongeren Sinds februari 2021 werk ik als psycholoog in het kinder- en jongerenteam van het Kennis- en Zorgcentrum voor Genderdysforie te Amsterdam. Soms val ik samen met de idee dat deze werkcontext zich niet leent tot therapeutisch werk. Lange wachtlijsten en een hoge caseload (in mijn geval meer dan 150 personen) noopt tot een spreiding van de gesprekken doorheen de tijd. Afhankelijk van waar iemand zich in het traject bevindt, krijgt deze persoon in de regel één gesprek in de maand aangeboden. De focus is vooral explorerend van aard: het kind/de jongere en diens ouder(s)/zorgfiguren situeren en brengen – samen met de psycholoog – de genderidentiteitsbeleving in verschillende contexten in kaart. Psycho-educatie en voorlichting bereiden het cliëntsysteem voor op de gewenste medisch gender affirmerende, oftewel hormonale en/of chirurgische, interventies. Om toegang tot dergelijke zorg te krijgen, is in landen zoals in België en Nederland een diagnose ‘genderdysforie in de kindertijd’ dan wel ‘genderdysforie in de adolescentie en volwassenheid’ (respectievelijk 302.6 en 302.85 in DSM 5) nodig. Voor menig persoon leidt de voorafgaande vereiste assessmentfase bij de psycholoog tot frustraties. Eenmaal de wachttijd doorgekomen, wil men (vaak) het liefst zo snel mogelijk de gender affirmerende behandeling aanvatten.In wat volgt tracht ik de lezer mee te nemen in hoe ik, ‘eerbiedig oneerbiedig’ tegenover de medische werkcontext, ruimte probeer te scheppen voor een psychotherapeutische benadering. Dit doe ik aan de hand van het verhaal van een dertienjarige trans jongen en zijn zoektocht naar het vinden van een leefbare verhouding met de medische behandeling middels puberteitsremmers. Alle namen die ik in dit artikel gebruik zijn pseudoniemen. Het betreffende cliëntsysteem is op de hoogte van en geven toestemming voor het schrijven en publiceren van dit artikel.

Mick en de Twijfelachtige Hormoonremmers Een voorbeeld van narratief werken met gender diverse jongeren Sinds februari 2021 werk ik als psycholoog in het kinder- en jongerenteam van het Kennis- en Zorgcentrum voor Genderdysforie te Amsterdam. Soms val ik samen met de idee dat deze werkcontext zich niet leent tot therapeutisch werk. Lange wachtlijsten en een hoge caseload (in mijn geval meer dan 150 personen) noopt tot een spreiding van de gesprekken doorheen de tijd. Afhankelijk van waar iemand zich in het traject bevindt, krijgt deze persoon in de regel één gesprek in de maand aangeboden. De focus is vooral explorerend van aard: het kind/de jongere en diens ouder(s)/zorgfiguren situeren en brengen – samen met de psycholoog – de genderidentiteitsbeleving in verschillende contexten in kaart. Psycho-educatie en voorlichting bereiden het cliëntsysteem voor op de gewenste medisch gender affirmerende, oftewel hormonale en/of chirurgische, interventies. Om toegang tot dergelijke zorg te krijgen, is in landen zoals in België en Nederland een diagnose ‘genderdysforie in de kindertijd’ dan wel ‘genderdysforie in de adolescentie en volwassenheid’ (respectievelijk 302.6 en 302.85 in DSM 5) nodig. Voor menig persoon leidt de voorafgaande vereiste assessmentfase bij de psycholoog tot frustraties. Eenmaal de wachttijd doorgekomen, wil men (vaak) het liefst zo snel mogelijk de gender affirmerende behandeling aanvatten.In wat volgt tracht ik de lezer mee te nemen in hoe ik, ‘eerbiedig oneerbiedig’ tegenover de medische werkcontext, ruimte probeer te scheppen voor een psychotherapeutische benadering. Dit doe ik aan de hand van het verhaal van een dertienjarige trans jongen en zijn zoektocht naar het vinden van een leefbare verhouding met de medische behandeling middels puberteitsremmers. Alle namen die ik in dit artikel gebruik zijn pseudoniemen. Het betreffende cliëntsysteem is op de hoogte van en geven toestemming voor het schrijven en publiceren van dit artikel.