Redactioneel 3 JG40 2022

Sociale actie en hulpverlening staan op gespannen voet. In ieder geval is dat een gedragen idee onder veel hulpverleners en in hulpverleningsorganisaties. Hulpverleners en organisaties handelen neutraal en professioneel. Hulpverleners onderschrijven deze aanname, het is een professionele en deontologische plicht. Ze zijn gericht op hun doelgroep en zetten hiertoe de nodige psychologische, psychiatrische, medische en soms juridische expertise in. Visies over het veranderen van de samenleving behoren tot andere domeinen, zoals de politiek, de media of de academische wereld. Maar is dit niet een wat grove en te gemakkelijke opsplitsing? Want de impact van de wijze waarop onze samenleving is georganiseerd, het mens- en wereldbeeld dat men impliciet en expliciet propageert en de in- en uitsluitingsmechanismen die daarmee samenhangen zijn dagelijkse kost voor hulpverleners. De invloed ervan heeft niet alleen tentakels in hun eigen leven, maar ook in hun werkomgeving en in het leven van hun cliënten. 
Een hulpverleningsrol leent zich weliswaar niet voor barricadewerk, maar daarmee is niet alles gezegd. De vraag blijft immers: wat kunnen hulpverleners wel als zij het idee hebben dat de maatschappelijke impact op het leven van mensen en op de hulpverlening zelf niet gezien wordt en destructief werkt? In welke mate en hoe kan men als hulpverlener iets doen met deze bekommernissen, zowel in relatie met cliënten als naar de eigen werkplek? (...)