De vele lichamen die we zijn

Omwille van COVID-19 stond het lichaam de afgelopen maanden volop in de belangstelling. We zagen het in de media op diverse manieren verschijnen. Soms als een bron van alle kwaad en besmetting, maar ook als een waardevol goed dat beschermd en onderhouden moet worden. Soms als iets zwaks en vergankelijks, maar ook als iets veerkrachtigs en sterk. Soms als iets wat we gemeenschappelijk hebben, en iets wat ons onderscheidt van elkaar. Soms als een object van studie opgenomen in statistieken, soms als een uniek en subjectief ervaren werkelijkheid. En soms als iets wat door overheden mag of moet gereguleerd worden, maar ook als een persoonlijk goed dat niet aan banden mag of kan gelegd worden (het is ‘mijn’ lichaam). Niet alleen covid heeft het lichaam opnieuw onder de aandacht gebracht. In de sociale en psychologische hulpverlening zien we al langer een tendens om het lichaam meer op de voorgrond te plaatsen. Via mindfulnesstechnieken worden mensen met depressie of angst geleerd om met aandacht weer naar de zintuigen te gaan. En in de traumahulpverlening pleiten bestellers zoals The body keeps the score (van der Kolk, 2015) voor een meer holistische aanpak van trauma waarbij, naast praten, ook aandacht gaat naar de regulatie van het lichaam. (...)