Geboren worden tussen mensen: van moeder en kind naar opvoedingsmilieu

Geboren worden tussen mensen: van moeder en kind naar opvoedingsmilieu VÉRONIQUE WYCKAERT werkt als perinatale psycholoog bij Moeder&Baby, een behandel- en expertisecentrum voor zwangere vrouwen en jonge moeders die te kampen hebben met psychische moeilijkheden voor en na de bevalling. In deze bijdrage stipt ze aan dat moeder worden een spannende, maar turbulente periode is. Er komt immers heel wat als moeder op je af: van lichamelijke kwaaltjes (vermoeidheid, misselijkheid) naar mentale veranderingen. De meeste vrouwen vinden steun in hun omgeving, en voelen zich gedragen door hun partner, familieleden, vrienden, collega’s, en (tijdelijk aanwezige) professionals zoals de gynaecoloog of de vroedvrouw. Maar wanneer deze periode jouw draagkracht overschrijdt, kan je sombere of angstige gevoelens ervaren.Sommige zwangere vrouwen raken in de war, sommige nieuwe moeders raken uitgeput door hun huilende baby. De befaamde ‘roze wolk’ is dan ver te zoeken. Een aantal moeders zijn gebaat bij therapeutische hulp. Maar misschien, vraagt Wyckaert zich af, versterken we als hulpverleners daardoor net impliciet en onbedoeld het beeld dat moeders (maar beter) aan zet zijn? Het is daarnaast als hulpverlener niet evident om je te ontdoen van de reflex om je op de eerste plaats, en met de beste bedoelingen, te richten op de individuele kenmerken van de ouder(s), veelal de moeder, en het kind. Zo’n gerichtheid gaat vaaksamen met de reflex om de contextuele bronnen van stress of steun eerder als secundair te beschouwen.

Geboren worden tussen mensen: van moeder en kind naar opvoedingsmilieu VÉRONIQUE WYCKAERT werkt als perinatale psycholoog bij Moeder&Baby, een behandel- en expertisecentrum voor zwangere vrouwen en jonge moeders die te kampen hebben met psychische moeilijkheden voor en na de bevalling. In deze bijdrage stipt ze aan dat moeder worden een spannende, maar turbulente periode is. Er komt immers heel wat als moeder op je af: van lichamelijke kwaaltjes (vermoeidheid, misselijkheid) naar mentale veranderingen. De meeste vrouwen vinden steun in hun omgeving, en voelen zich gedragen door hun partner, familieleden, vrienden, collega’s, en (tijdelijk aanwezige) professionals zoals de gynaecoloog of de vroedvrouw. Maar wanneer deze periode jouw draagkracht overschrijdt, kan je sombere of angstige gevoelens ervaren.Sommige zwangere vrouwen raken in de war, sommige nieuwe moeders raken uitgeput door hun huilende baby. De befaamde ‘roze wolk’ is dan ver te zoeken. Een aantal moeders zijn gebaat bij therapeutische hulp. Maar misschien, vraagt Wyckaert zich af, versterken we als hulpverleners daardoor net impliciet en onbedoeld het beeld dat moeders (maar beter) aan zet zijn? Het is daarnaast als hulpverlener niet evident om je te ontdoen van de reflex om je op de eerste plaats, en met de beste bedoelingen, te richten op de individuele kenmerken van de ouder(s), veelal de moeder, en het kind. Zo’n gerichtheid gaat vaaksamen met de reflex om de contextuele bronnen van stress of steun eerder als secundair te beschouwen.