"Ik voel me zo alleen-zaam."

"Ik voel me zo alleen-zaam." Bespreking van het boek Eenzaamheid bij ouderen - Een analyse op basis van 18 jaar ouderenbehoefteonderzoeken in Vlaanderen.Nico De Witte & Dominique Verté In het WoonZorgCentrum (WZC) waar ik werk, is er dagelijks een ochtendspits in de eetzaal. Personeel is druk in de weer, bewoners stromen toe en gaan samen aan tafel. Zo ook op een afdeling voor personen met dementie. En toch tref ik daar Lucia op zichzelf aan, stilletjes huilend. Ze antwoordt me op mijn bezorgde vraag, in al die drukte, tussen al die mensen: ‘Ik voel me zo alleen-zaam.’ Het raakt me. Ik merk vaak neologismen bij personen met dementie omdat hun taal is aangetast, maar dit specifieke neologisme geeft voor mij iets weer van de dubbelheid die eenzaamheidsgevoelens kunnen inhouden. Men gaat er vaak vanuit dat personen met gevorderde dementie door hun verminderd reflectievermogen en taalstoornissen ook minder last hebben van interpersoonlijke fenomenen. In het neologisme van Lucia zie ik echter hoe zij haar verdrietige gevoel intuïtief verbindt met zich gedeconnecteerd voelen. Zich eenzaam voelen is duidelijk iets anders dan alleen zijn. En toch wordt het in onze maatschappij vaak met elkaar verbonden. Eenzaamheid is een complex en gelaagd gegeven. Het bevorderen van sociale contacten is dus niet altijd een oplossing voor de last die eenzaamheidsgevoelens met zich kunnen meebrengen. Ik was daarom erg geïnteresseerd om een boek over eenzaamheid te recenseren.

"Ik voel me zo alleen-zaam." Bespreking van het boek Eenzaamheid bij ouderen - Een analyse op basis van 18 jaar ouderenbehoefteonderzoeken in Vlaanderen.Nico De Witte & Dominique Verté In het WoonZorgCentrum (WZC) waar ik werk, is er dagelijks een ochtendspits in de eetzaal. Personeel is druk in de weer, bewoners stromen toe en gaan samen aan tafel. Zo ook op een afdeling voor personen met dementie. En toch tref ik daar Lucia op zichzelf aan, stilletjes huilend. Ze antwoordt me op mijn bezorgde vraag, in al die drukte, tussen al die mensen: ‘Ik voel me zo alleen-zaam.’ Het raakt me. Ik merk vaak neologismen bij personen met dementie omdat hun taal is aangetast, maar dit specifieke neologisme geeft voor mij iets weer van de dubbelheid die eenzaamheidsgevoelens kunnen inhouden. Men gaat er vaak vanuit dat personen met gevorderde dementie door hun verminderd reflectievermogen en taalstoornissen ook minder last hebben van interpersoonlijke fenomenen. In het neologisme van Lucia zie ik echter hoe zij haar verdrietige gevoel intuïtief verbindt met zich gedeconnecteerd voelen. Zich eenzaam voelen is duidelijk iets anders dan alleen zijn. En toch wordt het in onze maatschappij vaak met elkaar verbonden. Eenzaamheid is een complex en gelaagd gegeven. Het bevorderen van sociale contacten is dus niet altijd een oplossing voor de last die eenzaamheidsgevoelens met zich kunnen meebrengen. Ik was daarom erg geïnteresseerd om een boek over eenzaamheid te recenseren.