Speel het spel. Gamification als motor voor verandering

Een aantal jaren geleden nam ik deel aan een studiedag waar John Burnham (2009), een Brits systeemtherapeut, ons meenam in zijn visie op de waarde van creativiteit in therapeutische gesprekken. Een therapeutisch gesprek, zo stelde hij, mag niet ‘meer van hetzelfde’ zijn. Verandering ontstaat daar waar je tot een andersoortig gesprek kunt komen. En dat kun je faciliteren door andersoortig te spreken. Ik herinner me nog hoe ik in mijn notities een zin noteerde die niet letterlijk zijn woorden waren, maar naar mijn gevoel wel samenvatte wat zijn boodschap was: ‘in therapy you want to introduce a kind of strangeness, without making it strange’. Of ruwweg vertaald: in therapie wil je een bepaalde mate van ‘vreemdheid’ introduceren zonder het vreemd te maken. Sedertdien heb ik het een uitdaging gevonden om op zoek te blijven naar nieuwe taalvormen waarin ik mijn cliënten kan uitnodigen om hun zorgen met mij te delen en hen kan uitdagen om nieuwe perspectieven te verkennen. Zo heb ik onder meer geëxperimenteerd met hoe je aan de hand van gezelschapsspelen kinderen en jongeren uitnodigt om te reflecteren over meer existentiële vragen, hoe je goochelen inzet om systeemtheoretische concepten zoals binnenkant-buitenkant-overkant voelbaar te maken en recent nog hoe je cliënten kunt ondersteunen in het opnieuw ervaren van invloed aan de hand van metaforen (Fondelli & Rucinska, 2021). (...)