Spelen is als spreken

Spelen is als spreken Batesoniaanse inspiraties voor therapeutisch spel met kinderen In dit artikel neem ik je mee in de visie van Bateson over spel en spelen. Ik pas die toe op het spel van kinderen en vooral op wat dat kan betekenen voor therapeuten die kinderen ontmoeten. Dat kan zowel in een individuele setting zijn, samen met een broertje of zusje, met de ouders, begeleiders of andere betrokkenen. Er zijn in al die settingen verschillende spelvormen die therapeuten kunnen hanteren. Deze variëren in de mate waarin ze gestructureerd zijn, en wel of niet gebruik maken van fantasie. Bateson heefthet voornamelijk over het laatste, het zogenaamde verbeeldend of vrije spel, zoals spelen dat je prinses bent of politieman, spelen met de poppenkast of een poppenhuis, spelen met zand, legomannetjes, drakenkastelen en zo meer.Nu vermoed ik dat voor veel systeemtherapeuten het gebruik van vrij spel in therapie een tamelijk onbekend terrein is. Het lijkt een territorium dat vooral bezet wordt door andere therapeutische stromingen. Ik hoop dat de Batesoniaanse kijk op spel systeemtherapeuten inspireert en vooral moed geeft om verbeeldend spel en spelen – ondanks dominante tegenstromen – meer in hun werk te integreren.

Spelen is als spreken Batesoniaanse inspiraties voor therapeutisch spel met kinderen In dit artikel neem ik je mee in de visie van Bateson over spel en spelen. Ik pas die toe op het spel van kinderen en vooral op wat dat kan betekenen voor therapeuten die kinderen ontmoeten. Dat kan zowel in een individuele setting zijn, samen met een broertje of zusje, met de ouders, begeleiders of andere betrokkenen. Er zijn in al die settingen verschillende spelvormen die therapeuten kunnen hanteren. Deze variëren in de mate waarin ze gestructureerd zijn, en wel of niet gebruik maken van fantasie. Bateson heefthet voornamelijk over het laatste, het zogenaamde verbeeldend of vrije spel, zoals spelen dat je prinses bent of politieman, spelen met de poppenkast of een poppenhuis, spelen met zand, legomannetjes, drakenkastelen en zo meer.Nu vermoed ik dat voor veel systeemtherapeuten het gebruik van vrij spel in therapie een tamelijk onbekend terrein is. Het lijkt een territorium dat vooral bezet wordt door andere therapeutische stromingen. Ik hoop dat de Batesoniaanse kijk op spel systeemtherapeuten inspireert en vooral moed geeft om verbeeldend spel en spelen – ondanks dominante tegenstromen – meer in hun werk te integreren.