Vertrouwen onder voorwaarden

Vertrouwen onder voorwaarden Therapeutische relaties binnen een gevangeniscontext In de hulpverlening bestaat een breed gedragen idee dat vertrouwen een essentiële voorwaarde vormt voor het welslagen van een therapie – een conditio sine qua non.Door het belang dat gehecht wordt aan die vertrouwensrelatie kan het lijken alsof de verantwoordelijkheid voor het realiseren ervan uitsluitend bij dehulpverlener ligt. Deze opvatting dreigt de wederkerigheid van de hulpverleningsrelatie en het bijhorende proces van onderhandelen en afstemmen te overschaduwen (Vermeire & Bracke, 2007). Deze aanname lijkt ook te suggereren dat een gebrek aan vertrouwen te wijten is aan een tekort aan kennis of vaardigheden bij de hulpverlener, of aan weerstand en onvermogen bij de cliënt.In dit artikel vertrek ik van de idee dat een zeker wantrouwen tegenover de hulpverlener een werkrelatie niet in de weg hoeft te staan. De hulpverlener kan genoegen nemen met een beperkt vertrouwen en van daaruit toch betekenisvol en op een andere manier aan de slag gaan. In wat volgt beschrijf ik hoe een werkrelatie met een beperkt vertrouwen eruit kan zien binnen de gevangeniscontext, met een doelgroep voor wie een klassieke therapeutische relatie allerminst vanzelfsprekend is. Ik illustreer dit aan de hand van een casus die mij heeft uitgedaagd te reflecteren over de invloed van de werksetting én de kwetsbaarheid van de cliënt op de therapeutischepositionering en werkrelatie.

Vertrouwen onder voorwaarden Therapeutische relaties binnen een gevangeniscontext In de hulpverlening bestaat een breed gedragen idee dat vertrouwen een essentiële voorwaarde vormt voor het welslagen van een therapie – een conditio sine qua non.Door het belang dat gehecht wordt aan die vertrouwensrelatie kan het lijken alsof de verantwoordelijkheid voor het realiseren ervan uitsluitend bij dehulpverlener ligt. Deze opvatting dreigt de wederkerigheid van de hulpverleningsrelatie en het bijhorende proces van onderhandelen en afstemmen te overschaduwen (Vermeire & Bracke, 2007). Deze aanname lijkt ook te suggereren dat een gebrek aan vertrouwen te wijten is aan een tekort aan kennis of vaardigheden bij de hulpverlener, of aan weerstand en onvermogen bij de cliënt.In dit artikel vertrek ik van de idee dat een zeker wantrouwen tegenover de hulpverlener een werkrelatie niet in de weg hoeft te staan. De hulpverlener kan genoegen nemen met een beperkt vertrouwen en van daaruit toch betekenisvol en op een andere manier aan de slag gaan. In wat volgt beschrijf ik hoe een werkrelatie met een beperkt vertrouwen eruit kan zien binnen de gevangeniscontext, met een doelgroep voor wie een klassieke therapeutische relatie allerminst vanzelfsprekend is. Ik illustreer dit aan de hand van een casus die mij heeft uitgedaagd te reflecteren over de invloed van de werksetting én de kwetsbaarheid van de cliënt op de therapeutischepositionering en werkrelatie.