Vuilniszakken als stille getuigen

Emma wordt geplaatst in de crisisopvang, na overleg met ouders, jeugdbescherming en familieleden. Er zijn signalen dat ze contacten heeft in een loverboycircuit. Men is bezorgd dat ze zomaar enkele dagen verdwijnt en onvindbaar blijft voor iedereen die haar niet als handelswaar ziet. In alle haast zijn voor de plaatsing twee vuilniszakken gevuld met persoonlijke spullen. Emma negeert hen, laat de twee vuilniszakken bij de voordeur staan en stapt in de auto. De vuilniszakken kijken mij nietszeggend aan, maar het is voldoende duidelijk dat ik voor hen mag zorgen. De ene vuilniszak is zwaarder dan de andere en bij mijn handen voel ik het plastic langzamerhand scheuren. De kwaliteit van de vuilniszakken is de afgelopen dertig jaar beduidend minder geworden, het aantal uithuisplaatsingen gelukkig ook. (...)