Teamoverleg: wanneer betrek je de cliënt?

Wanneer hulpverleners samen beslissingen nemen over een cliënt, lijkt het logisch om die cliënt daar ook bij te betrekken. Toch is de praktijk complexer.  

In hun bijdrage onderzoeken psychologen Paul Castelijns en Sarah Vanderhofstadt hoe teamoverleg kan bewegen tussen uitersten. Aan de ene kant staat een hiërarchische manier van beslissen, waarbij een verantwoordelijke uiteindelijk bepaalt wat er moet gebeuren. Aan de andere kant staat een collaboratieve aanpak, waarin hulpverleners en cliënten samen onderzoeken wat het proberen waard is.

De auteurs laten aan de hand van een voorbeeld uit de documentaire Even vergeten zien hoe besluitvorming kan doorwerken in de vertrouwensband met een cliënt. Een beslissing die vanuit het perspectief van hulpverleners logisch of noodzakelijk lijkt, kan voor een cliënt een heel andere betekenis krijgen. Zo kan een teamoverleg dat efficiënt lijkt, uiteindelijk de samenwerking onder druk zetten.

De uitdaging ligt in het vermogen van teams om te bewegen: om telkens opnieuw te onderzoeken welke manier van overleggen past bij de cliënt, de situatie en de verantwoordelijkheid die hulpverleners dragen.

Met deze bijdrage nodigen de auteurs hulpverleningsteams uit om bewuster stil te staan bij hun overlegpraktijk. Want hoe we over cliënten spreken, hoe we beslissingen nemen en wie daarbij wordt betrokken, heeft invloed op de hulpverlening zelf.

Meer lezen over teamoverleg en samenwerken met cliënten? Lees het volledige artikel op Sociaal.Net.